دیتابیس، احراز هویت و دیپلوی بدون دانش قبلی

تا اینجای این سری، دربارهٔ نوشتن پرامپت خوب، نشان‌دادن کدبیس به مدل و رفع خطا صحبت کردیم؛ همهٔ این‌ها به شما کمک می‌کنند اپی بسازید که روی سیستم خودتان کار می‌کند. اما یک اپ واقعی معمولاً باید داده‌ها را جایی نگه دارد، کاربران را بشناسد، و در نهایت روی اینترنت در دسترس دیگران باشد. این سه مفهوم — دیتابیس، احراز هویت، دیپلوی — همان جایی هستند که وایب کدینگ از «بازی با کد» به «ساختن چیزی واقعی» تبدیل می‌شود، و دقیقاً همان جایی هستند که یک اشتباه ساده می‌تواند به از دست‌رفتن داده یا نفوذ امنیتی ختم شود. این مقاله این سه مفهوم را بدون فرض هیچ دانش قبلی توضیح می‌دهد و می‌گوید کجاها باید محتاط‌تر باشید.

دیتابیس یعنی چه

دیتابیس محلی است که اطلاعات اپ شما — کاربران، یادداشت‌ها، سفارش‌ها، هر چیزی — به‌صورت دائمی نگه داشته می‌شود؛ برخلاف localStorage که فقط در مرورگر یک نفر می‌ماند، دیتابیس روی یک سرور قرار دارد و همهٔ کاربران به آن دسترسی دارند. برای شروع لازم نیست جزئیات فنی دیتابیس را بدانید؛ کافی است این تصویر ذهنی را داشته باشید: دیتابیس مثل یک انبار طبقه‌بندی‌شده است که هر «جدول» یک قفسه است و هر «رکورد» یک آیتم روی آن قفسه.

احراز هویت یعنی چه

احراز هویت (authentication) یعنی اپ شما بفهمد این کاربر واقعاً همان کسی است که ادعا می‌کند؛ یعنی همان فرآیند ورود با ایمیل و رمز عبور، یا ورود با گوگل. جدا از آن، یک مفهوم دیگر هم هست به نام مجوزدهی (authorization) که مشخص می‌کند این کاربر شناخته‌شده اجازهٔ چه کارهایی را دارد. اشتباه رایج این است که این دو را با هم قاطی کنیم؛ اینکه کاربر لاگین کرده به این معنی نیست که او اجازهٔ دیدن دادهٔ کاربر دیگر را هم دارد.