وقتی مدل اشتباه می‌کند؛ حلقهٔ خطا و اصلاح

هیچ مدلی، هرقدر هم قوی، همیشه از اولین بار کد درست تولید نمی‌کند. این طبیعی است و بخشی جدایی‌ناپذیر از وایب کدینگ است. تفاوت بین کسی که با مدل به نتیجه می‌رسد و کسی که خسته و ناامید رها می‌کند، در نحوهٔ برخورد با خطاست. یک حلقهٔ ساده و تکرارشونده وجود دارد که اگر آن را بلد باشید، اغلب خطاها در دو یا سه رفت‌وبرگشت حل می‌شوند: خطا، توضیح، اصلاح. مشکل از جایی شروع می‌شود که این حلقه را نمی‌شناسیم و به‌جای دنبال‌کردن آن، فقط دوباره و دوباره همان درخواست را تکرار می‌کنیم و انتظار نتیجهٔ متفاوت داریم.

حلقهٔ خطا، توضیح، اصلاح

این حلقه سه مرحله دارد و هر مرحله یک هدف مشخص دارد:

1. خطا: کد را اجرا می‌کنید و پیام خطا یا رفتار نادرست را می‌بینید.
2. توضیح: پیام خطا را کامل، بدون خلاصه‌کردن، همراه با زمینهٔ اجرا (چه دستوری زدید، چه انتظاری داشتید) به مدل می‌دهید.
3. اصلاح: از مدل می‌خواهید فقط همان بخش را اصلاح کند، نه کل فایل را بازنویسی کند.

بعد از اصلاح، دوباره اجرا می‌کنید. اگر خطای جدیدی آمد، حلقه از نو شروع می‌شود. نکتهٔ مهم این است که هر بار باید خطای جدید را کامل بدهید، نه اینکه بگویید «باز هم خطا داد».

چرا باید پیام خطا را کامل بدهیم

خیلی‌ها فقط یک خط از خطا را کپی می‌کنند یا آن را با جملات خودشان خلاصه می‌کنند؛ مثلاً می‌نویسند «یک خطای undefined داد». این کار دقیقاً همان مشکلی را ایجاد می‌کند که در مقالهٔ زمینه‌دادن به مدل گفتیم: مدل بدون اطلاعات کامل مجبور به حدس‌زدن می‌شود. پیام خطای کامل معمولاً شامل این‌هاست: