کار با فایل‌های موجود؛ چطور کدبیس را به مدل نشان بدهیم

یکی از رایج‌ترین شکایت‌ها دربارهٔ وایب کدینگ این است: «مدل کدی نوشت که کل پروژه‌ام را بهم ریخت.» در اکثر این موارد، مشکل از مدل نیست؛ مشکل این است که مدل اصلاً کدبیس شما را ندیده بوده. مدل زبانی برخلاف یک همکار انسانی، حافظهٔ دائمی از پروژهٔ شما ندارد و هر بار که پرامپت می‌فرستید، فقط همان چیزی را می‌بیند که در همان لحظه به او داده‌اید. اگر ساختار پوشه‌ها، قراردادهای کدنویسی و فایل‌های مرتبط را نشان ندهید، مدل مجبور است حدس بزند؛ و حدس زدن دقیقاً همان جایی است که خطا شروع می‌شود.

چرا مدل بدون زمینه اشتباه می‌کند

مدل کد را نمی‌بیند مگر آن‌که در همان مکالمه به او داده شود. اگر بگویید «تابع لاگین را دیباگ کن» بدون آن‌که خود تابع را نشان بدهید، مدل یک تابع لاگین عمومی و فرضی در ذهن می‌سازد که هیچ ربطی به کد واقعی شما ندارد. نتیجه، کدی است که از نظر ظاهری درست به‌نظر می‌رسد اما با بقیهٔ پروژه هماهنگ نیست؛ اسم متغیرها فرق دارد، الگوی مدیریت خطا فرق دارد، حتی ممکن است از کتابخانه‌ای استفاده کند که در پروژهٔ شما اصلاً نصب نیست.

مفهوم context window به زبان ساده

هر مدل یک محدودهٔ حافظهٔ کاری دارد که به آن context window می‌گویند؛ یعنی حداکثر مقدار متنی که مدل می‌تواند در یک لحظه «به‌خاطر بسپارد» و روی آن استدلال کند. این محدوده را می‌توانید مثل میز کار مدل تصور کنید: هرچه روی میز بگذارید (کد، توضیح، پیام خطا) قابل استفاده است، اما هرچه در کشو یا در گوشهٔ دیگر اتاق مانده باشد، مدل اصلاً نمی‌بیند. اگر کدبیس شما بزرگ باشد و همه را یک‌جا بدهید، ممکن است بخشی از آن از میز کار بیفتد بیرون و مدل چیز مهمی را از قلم بیندازد. به همین دلیل، هنر کار با مدل این است که فقط فایل‌ها و بخش‌های مرتبط را بدهید، نه کل پروژه را.