MCP چیست و چرا زیرساخت اصلی عصر Opsless است

وقتی یک Agent قرار است به‌جای انسان کارهای واقعی انجام دهد — رکورد بسازد، ایمیل بفرستد، وضعیت یک معامله را عوض کند — باید راهی داشته باشد که «بفهمد» چه ابزارهایی در دسترس‌اند و چطور باید آن‌ها را صدا بزند. تا همین چند سال پیش، پاسخ این سؤال هربار از صفر نوشته می‌شد: یک اتصال دستی، یک مستند API، یک لایهٔ ترجمهٔ سفارشی برای هر جفت Agent-ابزار. MCP یا Model Context Protocol دقیقاً همین مسئله را حل می‌کند و به همین دلیل است که در معماری هر محصول Opsless، از آن به‌عنوان زیرساخت پایه یاد می‌شود.

تعریف MCP در یک جمله

MCP یک پروتکل باز و استاندارد است که مشخص می‌کند یک مدل زبانی یا Agent چطور با منابع بیرونی — داده، ابزار، Prompt آماده — گفت‌وگو کند، بدون این‌که برای هر منبع یک رابط اختصاصی نوشته شود. به‌جای این‌که هر ابزار زبان خودش را داشته باشد، همه پشت یک قرارداد یکسان صحبت می‌کنند.

معماری Client-Server

MCP از یک الگوی ساده و آشنا پیروی می‌کند:

• MCP Server: کنار یک سیستم واقعی (مثلاً CRM، تقویم، پایگاه‌دادهٔ داخلی) قرار می‌گیرد و قابلیت‌های آن سیستم را به‌صورت استاندارد عرضه می‌کند.
• MCP Client: داخل Agent یا اپلیکیشن میزبان مدل زندگی می‌کند و از طرف مدل با یک یا چند Server صحبت می‌کند.

هر Server می‌تواند سه نوع چیز عرضه کند: Tools (اقداماتی که Agent می‌تواند اجرا کند)، Resources (داده‌هایی که Agent می‌تواند بخواند) و Prompts (الگوهای آمادهٔ تعامل). این تفکیک باعث می‌شود Agent بین «نگاه‌کردن» و «تغییردادن» تمایز روشنی داشته باشد.